Emotie-eten de baas

Ik werd ’s nachts om drie uur uit bed gebeld met het verzoek naar het ziekenhuis te komen omdat mijn zoon een ongeluk heeft gehad. Dat was het begin van een paar heel stressvolle dagen met veel onzekerheid. Mijn man en ik waren veel in het ziekenhuis en als we thuiskwamen, waren we moe en bang. Als dit drie maanden eerder zou zijn gebeurd, dan had ik mijn angst, stress en moeheid weggegeten met veel chocola, koekjes en stukken worst. Nu weet ik inmiddels dat chocola, koekjes en worst er niet voor kunnen zorgen dat vermoeidheid, angst en stress verdwijnen. Integendeel: na korte tijd komen die emoties in alle heftigheid weer terug en dan heb ik er ook nog een schuldgevoel bij omdat ik weer eens teveel gegeten heb. Nu is het mij gelukt om die eerste meest angstige dagen na het ongeluk zonder eetbuien door te komen. Ik kookte gewoon een gezonde en lekkere maaltijd: soms een uur eerder dan gebruikelijk, maar dat voorkwam dan wel een eetbui. Of bij thuiskomst uit het ziekenhuis maakte ik eerst een pot lekkere warme thee, schilde in alle rust een appel, legde die op een bordje en ging een half uurtje zitten, uitrusten, thee drinken en een appeltje eten.

Ik kan me zo goed voorstellen dat het voor jullie zoetekauwen moeilijk is om van de taart en koekjes af te blijven. Datzelfde heb ik met hartigheden, alhoewel het heel goed gaat om van de chips af te blijven. Ik heb een goede balans gevonden van gezond eten en bewegen. Ik ben mij ervan bewust als ik eens de neiging krijg om ongezonde dingen te eten. Vaak lukt het om mijn vervelende gevoel op een andere manier op te lossen, heel soms niet, maar dan neem ik wat anders dan chips, ook simpelweg omdat het niet in huis is. Ik word sterker, door dingen te verduren (dat is niet altijd gemakkelijk), maar durf mijn emoties ook meer ruimte te geven. Liever een avond huilen, dan een avond eten! Alhoewel, je krijgt er zo’n raar gezicht van!

Gisteren heb ik zes witte paaseitjes gegeten. Niet goed, maar na zes stopte ik, omdat ik het gewoon niet lekker meer vond. Wat een fijne ontdekking!