Emotie-eten de baas

Ik werd ’s nachts om drie uur uit bed gebeld met het verzoek naar het ziekenhuis te komen omdat mijn zoon een ongeluk heeft gehad. Dat was het begin van een paar heel stressvolle dagen met veel onzekerheid. Mijn man en ik waren veel in het ziekenhuis en als we thuiskwamen, waren we moe en bang. Als dit drie maanden eerder zou zijn gebeurd, dan had ik mijn angst, stress en moeheid weggegeten met veel chocola, koekjes en stukken worst. Nu weet ik inmiddels dat chocola, koekjes en worst er niet voor kunnen zorgen dat vermoeidheid, angst en stress verdwijnen. Integendeel: na korte tijd komen die emoties in alle heftigheid weer terug en dan heb ik er ook nog een schuldgevoel bij omdat ik weer eens teveel gegeten heb. Nu is het mij gelukt om die eerste meest angstige dagen na het ongeluk zonder eetbuien door te komen. Ik kookte gewoon een gezonde en lekkere maaltijd: soms een uur eerder dan gebruikelijk, maar dat voorkwam dan wel een eetbui. Of bij thuiskomst uit het ziekenhuis maakte ik eerst een pot lekkere warme thee, schilde in alle rust een appel, legde die op een bordje en ging een half uurtje zitten, uitrusten, thee drinken en een appeltje eten.

Confronterend om te ontdekken waar mijn sterke drang naar zoet vandaan komt. Het leverde troost, afleiding, soms zelfs verdoving. Zielig met koekjes op de bank hangen bracht niet wat ik heel graag wil: rust in mijn hoofd en in ons gezin. Daar werk ik nu aan via structuur in ons eten, regelmaat in mijn dagen en goede gesprekken met mijn man.

Ik had nooit gedacht dat het mij zou lukken de eetbuien onder controle te krijgen. Ik bleek vaak te weinig te eten, na één keer in de fout gaan at ik meestal door, om na plus 3 kilo weer te gaan lijnen. Die vicieuze cirkel heb ik doorbroken. Twaalf kilo eraf en al twee jaar stabiel.